skip to Main Content

Wat als ik jou was?

  • Still uit M6NTHS
Filmmaker Eline Helena Schellekens maakte M6NTHS, een korte film over een dier in gevangenschap dat naar buiten verlangt. De film won een Panda award, ook wel bekend als de ‘Groene Oscar’. In dit artikel vertelt zij over de totstandkoming van de film.
Wat Als Ik Jou Was?
Korte film over een dier in gevangenschap dat naar buiten verlangt (Beeld: Still uit M6NTHS)

Als kind bracht ik de woensdagmiddagen en weekenden het liefst door op de kinderboerderij. Het varken werd mijn favoriet en dat leverde me de geuzennaam ‘Knor’ op.

Ik was zeven toen ik de link tussen het vlees op mijn bord en het varken op de boerderij legde en ik stopte resoluut met dieren eten. Nu, 25 jaar later, heb ik een korte documentaire gemaakt waarin je het leven door de ogen van een biggetje dat opgroeit in de intensieve veehouderij kan zien. De film heeft onlangs de hoogste onderscheiding in de Internationale Wildlife Filmwereld ontvangen; een Panda award, ook wel bekend als de ‘Groene Oscar’.

Door de ogen van een biggetje

Het leven van een varken in de intensieve veehouderij (Beeld: Still uit M6NTHS)

M6NTHS is een korte film over een biggetje in gevangenschap dat naar buiten verlangt

Bekijk hier de trailer.

. Mensen spelen geen rol en is er geen voice-over die het verhaal verteld. Het biggetje zelf nodigt je uit zijn wereld binnen te stappen. Zo krijg je als kijker de ruimte om zelf te ervaren hoe het is om als varken geboren te worden in de intensieve veehouderij.

Een varken kan net als wij dromen, is intelligent, schoon, zelfbewust, nieuwsgierig, sociaal en gevoelig, en als je hem/ haar in de ogen kijkt kun je duidelijk een ziel herkennen. In het wild kan een varken wel tien jaar worden, maar onder onze zorg bereiken ze nooit de volwassenheid en leven ze slechts zes maanden.

Samenwerking met de boer

Het heeft me vijf maanden gekost om boeren te vinden die het aandurfden om ons te laten filmen op hun bedrijf, in ruil voor anonimiteit. Om de film te maken bracht ik samen met mijn vriend weken door op intensieve varkenshouderijen en hielp mijn broer de scenes in het slachthuis te filmen.

Hoe geef je in je eentje vorm aan de zorg voor 3500 dieren? (Beeld: Still uit M6NTHS)

De boeren die ons hun stallen toevertrouwden zijn vriendelijk, oprecht en ruimdenkend. Het wrong dan ook om te zien hoe het leven van de varkens eruitzag. De varkens komen voor de rit naar het slachthuis nooit buiten, liggen op roosters in hun eigen uitwerpselen en hebben weinig tot geen ruimte voor natuurlijk gedrag. Ze kunnen niet wroeten in de aarde, baden in een modderpoel, snuiven in een herfstige bladerhoop of een nest bouwen om te werpen. Hoe geef je in je eentje of met zijn tweeën vorm aan de zorg voor 3500 dieren? En hoe is het überhaupt mogelijk zoveel levende wezens op een klein oppervlakte te houden?

Consument of consumens

Een van de boeren vertelde dat zijn grootvader van slechts een handvol varkens kon rondkomen, terwijl hij zelf een paar duizend varkens moest houden om zijn gezin te kunnen onderhouden. De grote vraag en de lage prijzen voor vlees maken het noodzakelijk te blijven opschalen.

Het is dan ook niet eerlijk om de boeren aan te kijken op de miserabele levens van de dieren. Ook de supermarkten, het bedrijfsleven, de politiek, maar vooral wij als consumens dragen met zijn allen verantwoordelijkheid voor onnodig leed. We willen veel voor weinig en gooien zelfs weg. Zouden we dezelfde keuzes maken als we de dieren waarvan we het goedkope vlees kopen in de ogen zouden kijken? Ik geloof dat door ons te verplaatsen in een ander, we een nieuw perspectief cadeau krijgen dat bijdraagt aan een meer harmonieuze wereld.

Door ons te verplaatsen in een ander, krijgen we een nieuw perspectief cadeau

De belevingswereld van een biggetje (Beeld: Still uit M6NTHS)

De boer die moest blijven opschalen om zijn gezin te kunnen onderhouden heeft de dappere keuze gemaakt om biologisch te boeren. Met een stuk minder varkens die meer ruimte hebben en naar buiten kunnen. Ook geeft hij rondleidingen aan scholieren. Misschien is het een eerste stap om de dieren die we eten opnieuw te leren kennen.

We hebben een keuze

Wat mij hoop geeft is dat we de keuze hebben. De keuze in wat we wel en niet kopen, wat we wel en niet dragen en in het speciaal de keuze wat we wel en niet eten. En misschien is de belangrijkste vraag die we onszelf kunnen stellen bij het maken van een keuze: Wat als ik jou was?

Eline Helena (’s Gravenhage 1986) is een filmmaker die in haar films op zoek gaat naar nieuwe perspectieven in de hoop op meer begrip en empathie voor elkaar. Ze studeerde audiovisuele kunsten aan de Gerrit Rietveld Academie en regie aan de Nederlandse Filmacademie. Met haar debuut ‘Lydia Blijft’ – over een klein meisje dat in zelfverzonnen liedjes vertelt hoe het is om zonder verblijfsvergunning te leven – won ze op IDFA de Mediafonds prijs Kids & Docs en In Berlijn de ‘European Young Civis Media Prize’. In 2016 verhuisde ze naar Engeland om de BBC master ‘ Wildlife filmmaking’ te volgen aan de Universiteit van West Engeland. Ze studeerde in 2018 af met de korte film M6NTHS en nam hiervoor de productie, regie, camera en geluidsnabewerking voor eigen rekening. Voor het geluid en de muziek werkte ze samen met artiest en partner Sean Christopher, geluidsmannen Richard Wilder en Justin Schellekens. Voor de montage werkte ze samen met editor en jeugdvriendin Kate Morgan. Momenteel woont en werkt Eline Helena in Bristol. Meer informatie over haar werk is te vinden op www.elinehelena.com.

Wil je in naar aanleiding van dit artikel in contact komen met snakeshusband? Dat kan!

Contactformulier

 

Top Back To Top